آن اوایل هضم کردن اینکه خودم به خودم دلداری بدهم آسان نبود..کمی گذشت تا فهمیدم شاید تقصیر خودم بوده که رک و راست به دلم نگفتم تاب شکستن ندارم...وقتی حکایتم شد مثل گریستن ماهی در آب و حرف زدن با آینه ایی که تمام بد و بی راه های خودم را به خودم باز میگرداند"تازه فهمیدم ای داد ' همه ی دست و پا زدن های دوران جوانی ام برای جستن نگون بختی کشک بوده و خوشبختی ام همان روزها بود که با چرخش سریع عقربه های ساعت از کف دادم و امروز به جز یک منه خسته روی دوشم چیز دیگری باقی نمانده و از سر ناچاری خودم را به دندان گرفته ام و به این طرف و آن طرف میکشم و اردیبهشت هایی که در تصوراتم ملموس ترین ماه سال بود" دیگر نیست و از هواهای غیر منتظره اش بیشتر از اینکه لذت ببرم میترسم و تنها به این فکر میکنم که نکند ترکش هایی از زمستان در دلش نهفته و زخمی ام کند ؟؟حتی این فوبیای جدید اردیبهشتی باعث شده دلبستگی ام را از لباس گرم قطع نکنم تا یک وقت سرما نخورم..اینها نشانه ی مردگی زودرس نیست آیا؟؟

نشد یک بار وقتی به خواب میدیدمش توی چشمهایم زل بزند و بگوید میشود امشب نروی؟؟؟بمانی همینجا کنارم لای موهایم دست بکشی و با انگشت اشاره ات مدام شقیقه ام را لمس کنی که از این سر دردهای دیوانه کننده ام کم شود؟میشود نروی و بمانی تا بلند شوم برایت بچرخم و رقص 'چین چین دامنم را که خیلی دوست داشتی ببینی و قسمتت نبود امشب یک دل سیر تماشا کنی؟ اصلا میشود بمانی و تا صبح برایت پیک بریزم و آنقدر بی حواس شوی که چشمهایت مرا دوتا ببیند و یواشکی در گوشت بگویی آن دختر زیبا که اینجا کنار ما نشسته کیست؟ نکند فردا برود همه جا جار بزند که میان منو تو چه شب برهنه ایی گذشته و مجبورمان کنند به گناه دوست داشتنی مان توبه؟؟پ ن: اردیبهشت امسال خیلی به ظاهر زیباست .مدام میبارد و آفتاب میشود.ولی افسوس که میان دلشوره هایم گم شده و لذتی نیست..